ad Elysium Gallutium.
Quisquis ades, venerare locum vatique faveto
dum canit, et dictis credite, vera canit.
lam super addiderat frondosum Pelion Ossae
Titanum coelo perniciosa manus
turbaque coelestum misero confusa pavore
cedebat nullo bella parante love ;
cum sacer Aonidum chorus imbellesque puellae
aethera praecipiti deseruere fuga.
Non illis Helicon, non multo numine clarus
Parnassus tutos exhibuere lares.
Antra petunt notasque domos liquere metuque
longa pererratis finibus arva tenent.
Accipit hospitio fessas mitissimus amnis
Liris et hospitio sedulus addit opem.
Mons fuit et scopulis et vallibus undique cinctus,
cuius ad ima cavae plurimaque antra iacent;
huc natas Iovis ille levi placidissimus alveo
devehit et tacitis abdidit in latebris.
Sed neque Mnemosynes partum prolemque Tonantis
mons tacitam potuit continuisse diu; 20
undique natn sese ramis canentis olivae
Palladioque suum cinxit honore caput,
tum patulas ulmos Lenaeo vestit amictu,
umidus et liquidis undique lluxit aquis.
Grataque posteritas montem dixere Camoenum, 25
ut nunc mutata parte Caminus eat;
quoque deae latuere, locum dixere Cavellas
templaque sublimi constituere iugo.
Quare, agite, et sacros Musis referamus honores
reddamusque piis debita tura focis; 30
et tu, Pieridum cultor, quem lenia Phoebus
iussit Dircaeae plectra movere lyrae,
cinge comam lauro citharamque intende Camoenis,
Galle, Aganippei gloria magna chori,
Elysioque sui resonent montesque locique, 35
oppida quem dominum Gallutiana colunt.