Fata vocant, lux alma, vale, iam deleor. At tu
inferias vati solve, Marine, tuo;
ossa quoque in patriam miserae transmitte parenti,
accipiat cineres testa paterna meos;
et soror ingratae persolvat insta favillae
spargat et e lacrimis nostra sepulcra suis.
Il la. etenim tellus, quae me genuitque tulitque,
contegat et grata membra reponat humo,
Officium face, amice, pium manesque piato
atque Arabo noster spiret odore rogus.
Viveret o utinam frater tuus ipseque tecum
vidisset potius funera nostra Leon;
i 1 le meos flentis dextra clausisset ocellos
iunxisset gemitias et miIli rite nianus
ossaque iussisset molli requiescere terra
et data perpetuimi paxque quiesque foret,
ille meos obitus versu flevisset amico,
redderet et vati carmina maestà suo;
sic mihi mors nec amara foret nec saeva timerem
fata nec Alecto quas gerit ante faces.
At tu, siqua tui superest libi cura sodalis,
fac madeant lacrimis funera nostra piis;
te dulcis deflere iuvet lususque iocosque,
quos mea non ultra Musa sepulta canet.