Dum vis improba fervida
Febris te rapidis ureret aestibus:
Tecum me quoque, LAMONI,
Perfixum tenuit corde sub intimo
Morbi pars violentior.
At quas non precibus, cum fureret dolor,
Fatis opposui moras?
Pro te, res sineret, fataque poscerent,
Vitam fundere prodigus.
Sed frustra facilis restituit Deus
Votis incolumen meis;
Si curis etiam pro popularibus,
Somnos rumpere destinas:
Nec fessum strepitu pectus, inutili
Rerum pondere liberes.
Frustra sollicitis fletibus obvios
Fati fregimus impetus:
Si tam crebra suis ambitionibus
Fidi turba gregis, tibi
Seris invideat noctibus otium;
Postquam non modicam tuo
Patrem sustinuit demere de die.
Longe, qui tibi, publicae
Dum momenta rei grandia sustines,
Rebus frivola de suis,
Duri saepe tuis auribus, obstrepunt.
Longe turba clientium:
Cum te sepositum dulcis amabiles
Ruris delitiae tenent.
Hic mens jam gravibus fessa negotiis,
Se, secreta per otia,
Musarum teneris lusibus explicet:
Et frons laetior aspici,
Curarum rigidis libera nubibus,
Risu seria temperet.
Aut dilecta tuas filia dulcibus
Curas deleat osculis,
Quae figat facili plurima dextera,
Nolenti rapere obstinet.
Hic auris et ames liberioribus,
Molli sub zephyro, frui:
Jam fractis, humili sole, caloribus,
Latifundia cum tui,
Acri vectus equo, ruris obambulas;
Venatuque premis nemus.
Nec jam te phaleris Gloria cum suis,
Dotalique superbia,
Nec quae Fama tuas excubat ad fores,
Magni nominis artifex,
Urat sollicitum. Te nihil attinet,
Vulgares animos supra
Tam longe positum, quaerere turbida
Famam solicitudine.
Princeps purpureo jam datus Ordini,
Tantum vive: brevi tuam
Sese laudis iter ferre per arduum
Emirabere gloriam:
Quo fortuna vocat te tua, publicis
Regni pro rationibus.
Nec lucem hanc animus temnere nobilis
Caelo affectet iter prius,
Quam toto penitus tollere perfidas
Artes coeperis è foro,
Et luxus populorum intolerabilem
Emendare licentiam.
Atque implenda tuae denique gloriae
Postquam fata repleveris,
Hos vitae strepitus, et miserabiles
Curas deserere oссuра,
Pacis perpetuae conditionibus.