ALituum immortale decus, Diis aemulus ales,
Ipse sibi genitor, ipse sibi soboles,
Qui nostri ex alto spernens consortia mundi,
Nec Fortunatis cernitur a populis;
5sed Tigrim, Gangemque ultra, Nabathaeaque flabra
Lucifer ardentes mane ubi frenat equos,
Aurorae roseos inter Titanidis ortus,
Non adeunda aliis regna beata tenet;
Taedia decurse quoties male fert aetatis,
10Ne fati temere concidat arbitrio;
Aggereum educit tumulum sibi colle sub alto,
Conspicuum myrrha, conspicuum casia;
Et tumulo adiiciens flores & germina florum,
Mercibus intactam pauperat Arabiam.
15Mox Phoebi ad radios pennas quatit auricolores,
Accenditque sui funera sponte rogi;
Scilicet ut leto redivivus surgat ab ipso,
Natalesque ambusta hauriat e cinere.
Sic ego dum nitidos Dominae me verto ob ocellos,
20Instar siderei qui mihi Solis habent,
Spe, desiderio, dulcique agitatus amore,
Ipse pyra & proprio sum meus igne rogus.
Atque ubi diripuere avidae praecordia flammae;
Vivere desisto, vivere ut incipiam.