Nescivi, fateor, mihi prandia lassa parari:
Sic animo merear posse placere tuo.
Nec poterant aliqui vultu me avellere vestro,
Si non artificis fraus latuisset inops.
Quis mihi det reliquas epulas, ubi voce fideli,
Delicias animae te loquor esse meae
A vobis absens colui jejunia prandens,
Nec sine te poterat me saturare cibus.
Pro summis epulis avido tua lingua fuisset,
Replessent animum dulcia verba meum.
Ordine sed verso medicus fera vulnera gignit
Et fallax artem decipiendo probat.
Quem nunquam saturat, quidquid mare, terra ministrat,
88.0357B| Credebat solo me saturare meo.
Sed modo da veniam, quaeso, pietate parata,
Alterius facinus nec mihi constet onus.