Dignos laude viros Fama vetat mori.
Labentis aevi nemo fugacia
Dispensat exlex stamina: quemlibet
Fatalis Atropos lacessit
Et rigidum ciet ad tribunal.
Annosa seu te praecipitet dies,
Seu prima vernet gratia temporis,
Trudet sub aequales procellas
Prensa freto ratis abnuentem.
Fusos acervos saepe Proserpina
Uno reliquit cuspidis impetu,
Teloque vibrato pavenda
Abdit humi juvenes senesque.
En, ut severa vel modo dextera
Tumultuosos aggerat impetus,
Et Rudominarum sepulchra
Agglomerat patria dolente.
Nunc in Joannem torsit acinacem
Canae senectae deproperans decus,
Nunc in Georgium resaevit
Progeniem generosiorem.
O lacrimarum reflua flumina!
Lux una binum dat tumulo jubar,
Patremque filiumque nexu
Una rapax sociat perenni.
Uterque fixa lege coercitus
Decreta summi Judicis audiit,
Hic flore pullulante, cana
Ille genas inarante ruga.
Utrumque virtus sed tamen enthea
Aeternat, aetas postera debitum
Utrique marmor pollicetur
Et memores patriae colossos.
Dicet Joannis pectus aheneum,
In perduelles cum rueret greges,
Moschumque fudit fraudulentum
Ense metens animosus Hector.
Dicet Georgi Martia spicula
Dextraeque robur vindicis arduum.
Qui patris aemulus decorum
Trivit iter celerante planta.
Formidolosus cum furor undique
Exaestuaret Bistonii ducis,
Tureaeque lunatae phalanges
In Lechicos ruerent penates.
Cordatus heros non tulit impias
Errare turbas; acer in hosticos
Illapsus assultus, cruoris
Imbre faces patriae repressit.
O digna penna pectora praepete!
Vobis nepotum collacrimatio,
Bustisque debetur relictis
Fama, decus resonaeque voces.