Ego me, premente somno
Placidae dedi quieti;
Animum dolore fessum
Sopor altus occupauit.
Ibi se mihi Loysa
Dedit obuiam, manuque
Mihi dexteram praehendit,
Simul et procul reduxit
Syluae in uagos recessus.
Animas locus beatas
Scelerumque sorde puras
Habet ille Amorque castus
Volat huc et huc et illuc.
Tenerae rosas puellae et
Violas legunt et herbas.
Bene olentibus parandis
Studet illa et haec corollis.
Ibi me Loysa prato
Medio iubet sedere,
Liquidaque uoce carmen
Tenero canens Amori,
Nemus omne personare
Volucrum facit canoris
Modulis; renidet aër;
Violae rosaeque rident;
Strepit unda murmurillans,
Cytharaeque concinentis
Numeros modosque dulces
Iterans recantat Echo.
Ego mi uidebar unus
Homines beatus inter
Alios beatiores,
Placide in sinu recumbens
Dominae, Ioui nec ipsi
Superis nec inuidebam,
Culices repente cum me
Strepitu molestae et oris
Pupugere telo acuto
Placidumque somnum ocellis
Animoque propulere.
Fugit illico Loysa,
Fugiunt rosae et corollae
Violaeque meque rursus
Variis patere curis
Video, Loysa quarum
Mihi caussa fonsque sola est.
Iterum timet repulsam
Animus, focusque in imis
Mihi perfurit medullis,
Lacrumisque rursus ora
Gemituque corda turgent.
Culices Dii Deaeque
Faciant perire, somnum
Mihi qui meum abstulerunt,
At enim furens nec ursus,
Leo nec lupusque fatum
Mihi triste praeparabat.
Clytio sed ista lex est
Data, credo, fato ut illi,
Nec imago falsa somni,
Animum dolore uero
Queat obrutum leuare.
Tamen, o Loysa flaua,
Mihi sola spes amorque es,
Tua prima nostra flama,
Tua et ultima es futura,
Mihi nullus a Loysae
Alius calescet ignis.