Aeterna magnis carmina Carpati
Inscribo saxis. Discite, posteri,
Castisque discendum puellis
Et pueris geminate cantum.
Frustra, Poloni, cingimus oppida
Muris, et arces addimus arcibus;
Delubra si squalent, et altis
Coelituum viret herba tectis.
Frustra caduci fulminis artifex
Moles ab alta turre remugiit,
Si moesta respondere cantu
Templa negant, Superumque pridem
Sacro stupescunt aera silentio.
Quod si nec idem sit Superis honos
Templis in isdem, nec sub una
Lege superstitiosioris
Per ora vulgi relligio fremat;
Cives iisdem non bene claudimur
Portis, et infelix eundem
Instruimur acies in hostem.
A plebe Numen separibus male
Placatur aris. Scimus, ut impias
Vastata Grajorum per urbes
Sacra suis periere rixis.
Fumant propinquae templa Bohemiae:
Concussa regni viscera Pannones
Flevere collatis in unam
Viribus incubuisse stragem.
Hinc inde laevos despice Carpato,
Polone, campos, quos pecorum ferax
Dravusque Savusque et bicornis
Frugifero secat Ister amni.
Quanto careret corpore Thracius
Regni tyrannus, si bene mutuas
Mentes et obligata Divis
Barbarus extimuisset arma!
Atqui timendae Panno potentiae
Vallarat altis oppida moenibus:
Pontemque dedignatus, omni
Danubius famularis unda
Cingebat urbes. Sed quid inutili
Possent scelestae praesidio manus?
Quas ira non laeti Tonantis
Riserit indigetesque Divi.
Jam nunc Polonis fata Quiritibus
Edico vates: Dum tibi consona
Votisque cantuque et Sabaeo
Thure calent precibusque templa,
Omnis recurvo Lecliia poplite
Dum, Virgo, prima, dum media die,
Dum te salutamus suprema,
Et dubio tibi lucis ortu
Septena coram flamma Decembribus
Collucet a ris ; dum tibi patrium
Paeana dicit supplicesque
Accumulat pia turba ceras:
Noster nivoso Vistula Carpato,
Nosterque ab ipso fonte Borysthenes,
Labentur in Pontum, nec Austrum
Aut Gothicam metuemus Arcton,
Errorne mentes ambiguas rapit,
An clamor aures? Vox gravior cava
Respondit e nube, et serenum
Non dubii micuere Divi.