Musas amantis gloria Belgii,
Et Lipsianae sidus adoreae,
Morete, non tibi pudendo
Ad citharam veniente saxo
Grandem virenti Scaldis in aggere
Pono columnam: quam neque turbidus
Auster, neque emotus refuso
Subruat Oceanus profundo:
Sed quam recentes cum violis rosae,
Omnisque circum copia narium,
Late coronent, aut perennis
Pampinus ambitiosiore
Irrepat herba: quam procul ardua
Pronis adorent saxa Cerauniis,
Septemque (pii fulcit Triones
Carpatus, et Khodope, nivalis
Columna coeli. Jam mihi nubibus
Digressa moles rnthera succutit,
Currusque stellarum et tonantes
Sistit equos, solitoque major
Intrat trecentis astra decempedis;
Unde et Latinis celsior Alpibus,
Canamque Pyrenen, et Afra:
Despicias juga celsa Lunse.
Quai prima, vel quae testibus ultima
Incido saxis? Nominis inclyti
Caligat in portu, et tuarum
Oceanum pavet ala laudum.
Inusitatis summa nitent bonis:
Parumque lucet gloria, quae simul
Illustrat insignes et imos,
Et proprio magis igne pulchra est.
Ignota Tuscis nomina Caesarum
Squalent sepulcris: quas tulit extimus
Splendor, verecundis sepultae
Noctibus occubuere laudes:
Et saepe famam livor ab aureis
Detrivit aris. Non Acherontius
Offundet ingratas, Morete,
Invidiae tibi vesper umbras:
Sed ipse livor nominis in tui
Occumbet ortu. Tu dominus tui
Divesque, non debes caducae
Ludibrium opprobriumque divae:
Ex quo monentis munere Lipsii
Multo sonantem Socrate porticum
Tiro celebrasti: perennem
Doctus emi bene posse laudem
Impendiosae merce scientiae:
Et ipse sacro plurimus otio
Palles, et externis amicus
Ingeniis breve per nepotes
Extendis aevum. Tu tacitam libris
Demis senectam: saecula Gratiae
Musaeque, et impubes Apollo, et
Mercurius tibi debet annos,
Postquam diserti flumina saeculi
Plantinianae margine copiae
Late refudisti. Sacrorum
Cuncta sedet tibi turba vatum:
Omnisque chartae virginis aequore
Arundo sudat. Uranies tibi
Nocturna certatim laborant
Otia pervigilesque lunae.
Nam, si quid uda fluxit arundine,
Torrentis aevi corripit impetus,
Si non recudentis metalli
Duxit onus, celeresque plumbo
Tardavit alas: dum gracilis liber,
In certa ductis cornua paginis,
Increvit, argutumque chartae
Sub gravibus gemuere prelis,
Multo sonandis carmine legibus,
Ni me Camoenae Pindaricas vetent
Transire Gades, et vagantem
Herculeae moneant columnae
Coeptam canoro non sine carmine
Finire molem. Sunt alii tibi
Calles, neque unum concitatis
Gloria currit iter quadrigis.
Namque et beati nobilis ingeni
Claudis capaci saecula pectore,
Hseresque Veri; seu quod olim
Socratici monuere coetus,
Seu quod trienni nunc geminat potens
Stagira circo: plurimus eloqui,
Pennaeque felix, nec latere
Aut humili placuisse vulgo,
Sed civis omni nobilium bonus
Nosci Senatu. Te Latii pater,
Qui nunc et Europes recline
Portat onus dominaeque Romae,
Doctis clientum coetibus inserit
Urbanus. Io! tu placitum (pedi
Jam stantis inscribo columnae)
Principibus populisque sidus.