CADA PIEZA VIVE EN UNA DIRECCIÓN · NADA VIVE EN UNA SOLA SALA  

PoetósferaLa BibliotecaMatthias Casimirus Sarbievius

Matthias Casimirus Sarbievius · Barroco

Lyricorum libri quattuor — III — ODE XIV. Ad Honorem. Cum Franciscus Barberinus sacra purpura ab Urbano VIII. Pont. Max. ornaretur.

latín

Te, clara divum progenies, Honor,
Marsae canemus carmine tibiae:
Te, meta votorum, et laboris
Dulce lucrum, volucrisque vitae

Formosa merces. Te decorum patrem
Inter serenae fulgura gloriae,
Lunaeque stellarumque cunas,
Imbre super radiorum et auri,

Virtus marito conscia numini
Effudit illustrem, et genialibus
Toris coronarum reclinem
Siderea religasse zona, et

Non indecorae sidere purpurae,
Grataeque risu lucis, et osculis
Miros anhelantem nitores
Celsa super posuisse sceptra,

Et molle fertur fascibus et mitris
Aptasse fulcrum: quas stipulae modo
Prensasse per ludum, et procaci
Diceris arripuisse dextra.

Te prorogati filia temporis,
Germana Recti, candida Veritas
Non erubescendis adurit
Ignibus; ingenuoque parvus

Luces honesto, fervidus ardua
Curare rerum. Te patriae parens
Tranquilla Libertas, Fidesque,
Et duplicis studiosa mundi,

llliterato quae procul otio
Foecunda veri tempora dividit,
Arcemque Causarum et corusci
Praevehitur vaga regna Phoebi:

Te, quae propinqua clade superbior
Gaudet cruentis diva periculis,
Lassare Fortunam duello, ct
Per medias docet ire mortes.

Illam impotentum exercitus imbrium
Insana aquarum rumpere proelia,
Undas refringentemque flammas,
Attoniti pavet ira mundi.

At non et aequo foedere Comitas
Non temperato pectore conserit
Cultusque, tranquillamque morum
Temperiem similemque vultum:

Sive aestuosus gurges inhorruit
Civilis undae, cum popularium
Aestu procellarum, et dolosa
Carbasa diripiuntur unda:

Seu rauca vulgi murmura lenibus
Sedere ventis, cum placidum sibi
Consensit aequor. Te decoro
Nobilitas comitata gressu

Centum vetustas nectit origines,
Centumque retro per populos fluit
Ceris avorum: nec severae
Martis opes, Aquilaeve desunt,

Censusque, et almae vulgus adoreae
Anciliorum, et stemmatis et togae,
Faseesque laurique et frementum
Turba retro titulorum inanes

Exercet auras, non sine plausibus,
Famaeque et aureo nominis essedo,
Quod turba mirantum, et curule
Frenigera trahit aure vulgus.

Jamque et virentis vere puertiae
Malas amictum, purpureus simul
Autumnus irrepsit decoras
Flore genas, per aperta late

Effulgurantum culmina siderum
Effrena curru jungere fulmina,
Nubesque praetervectum et imbres
Quadrijugis dare lora ventis

Miramur omnis turba minor pedum:
Supina curvo poplite civitas,
Votisque, et obtutu sagaces
Puniceum jaculamur axem:

Unde et coruscis oppida moenibus,
Pictumque velis aequor et insulis,
Regumque turres barbarorum et
Attonitas specularis urbes.

Tu regna ventorum et pelagi gravem
Compescis iram: tu vaga siderum
Crystalla frenas: tu frementes
Lucis equos vigilesque mundi

Metaris ignes. Te penes Aequitas,
Et septa Tuscis ju ra securibus
Stipantur; annosaeque Leges,
Et niveum sine caede Justum.

Tecum supellex aurea, et asperi
Gemmis tiarae: te radiantium
Nexus coronarum, sereni
Regum apices lituique circum,

Et regiarum sidera frontium
Mitraeque fulgent, et diademata
Ad usque formosam diei
Invidiam opprobriumque solis.

At retro flavum lambere pulverem
Livor rotarum, et degeneri solum
Mento cecidisse, et procacem
Moeret humi posuisse vultum:

Plenoque nusquam divitiae sinu
Gazaeque, et omnis turba pecuniae,
Et grando gemmarum, et refusi
Per populos vagus imber auri.

Tu lene tormentum ingenio admoves,
Mentesque dulcis nectare gloriae
Plerumque mulces. Te feracem
Consilii, facilemque vendi

Emisse doctus cireuit ambitus,
Fucoque et albis vestibus unice
Formosus, agnoscique duplex,
Et placidae sine nube rugae,

Risu serenae frontis idoneus
Mire sagacem fallere curiam,
Discrimen obscurum dolosis
Artibus, ingenioque morum.

Spes mille circum nubibus insident,
Plenoque regni pectore turbidum
Bacchantur: at turpes Repulsa,
Et volucris fuga ridet Aurae.

Te quamquam anhelantum ignea siderum
Suspirat aedes, principis aureos
Invise postes. Hic ruinas
Imperii seniumque mundi

Curare solers, desine tristium
Tandem querelarum, et potius sacra
Incude diffingas in aurum
Saeva ducum procerumque tela.

Sigue explorando

Por su autor
Matthias Casimirus Sarbievius · 440 piezas más en la casa
Dónde vive
La Biblioteca

← Lyricorum libri quattuor — III — ODE XIII. Ad Moscoviam. Cum principem Poloniae Moschi in imperium arcesserent.Lyricorum libri quattuor — III — ODE XIX. Ad militares Europae ordines de provinciis Graeciae recuperandis. →

Expediente

Autor
Matthias Casimirus Sarbievius
Título
Lyricorum libri quattuor — III — ODE XIV. Ad Honorem. Cum Franciscus Barberinus sacra purpura ab Urbano VIII. Pont. Max. ornaretur.
Lengua
latín
Época
Barroco
Sala
La Biblioteca
Identificador
ws-la-lyricorum-libri-quattuor-iii-ode-xiv-ad-honorem--matthias-casimirus-sarbieviu-cd6114
Cita recomendada
Matthias Casimirus Sarbievius, «Lyricorum libri quattuor — III — ODE XIV. Ad Honorem. Cum Franciscus Barberinus sacra purpura ab Urbano VIII. Pont. Max. ornaretur.», Poetósfera, poetosfera.com/p/ws-la-lyricorum-libri-quattuor-iii-ode-xiv-ad-honorem--matthias-casimirus-sarbieviu-cd6114.html

Las obras de dominio público se reproducen íntegras, con atribución y en la ortografía de su impreso. ¿Ves una errata o conoces una fuente mejor? Escríbenos desde Sobre la casa.