Quis literati munera Caesaris,
Fusasque prona divitias manu,
Et tecta, quae pecuniarum
Auriferis micuere nimbis,
Laboriosi carminis arbiter
Aeternet? O qui sacra biverticis
Delubra Parnassi, et canorum
Imperiis Helicona frenas;
Expergefactis ad sonitum lyris,
Undantis auri flumina concine,
Quae fusa Ferdinandianis
Per populos abiere rivis.
Non curiosis ille ligonibus
Evisceratae collibus Indiae,
Aut emedullato Liburnis
Montibus insidiatur auro:
Usuque rerum, non opibus potens,
Exuberantis flumina dexterae
Per sacra Musarum refundit
Atria, Palladiosque postes.
At non, ut olim, fabula pauperes
Ditavit agros: dum pretio gravis,
Aurique tempestate dives,
Nobilium pater unionum
Ganges avaro gemmea septies
Tributa solvit Nereidum patri,
Ripasque mirantesque campos
Mygdoniae lavit amne gazae.
Hinc illa magnae regia Palladis,
Fastigiatis Pyramidum jugis,
Aequa levabit invidendum
Mole caput, famulumque Musis
Praetexet Albim: quae procul exsulem
Phoebum severae saltibus Atticae,
Cirrhaque, et umbrosis reductum
Thessaliae revocabit antris.
Sic ille Gallus scilicet Hercules
Plebem sonantum colligat aureo
Nexu catenarum, et revincta
Attonitum trahit aure vulgus:
Dulcique rerum defluus agmine,
Ludit recusis in pretium sonis;
Aurumque, et in vulgum caducas
Flumineo ruit ore gemmas.