Albis dormiit in rosis,
Liliisque jacens et violis dies,
Primae cui potui vigil
Somnum Pieria rumpere barbito,
Curae dum vacuus puer
Formosi legerem littora Narviae.
Ex illo mihi posteri
Florent sole dies: qui simul aureae
Infregit radios lyrae,
Jam nec scuta sonat, nec strepitum trucis
Gradivi; sed amabiles
Ruris delicias: sive rubentia
Udo rore rosaria,
Seu molles violas, sive volubilem
Leni flumine Viliam,
Seu primo graciles vere Favonios.
At tu, Narvia, quem puer
Tum primum Calabra personui fide,
Ictu pectinis hoc habe
Incisum viridi carmen in ilice:
Quem Phoebus citharae pater,
Quem laetae citharis Pierides amant,
Laetum barbita Narviam,
Laetum virginei semper ament chori.
Haec, dum sponte virentia
Vivent in teneri vulnere corticis,
Addiscent pueri tibi,
Addiscent tacitae carmina virgines:
Festo mox eadem die,
Dum glebam solidae lucis et igneas
Electri lacrymas legent,
Partiti geminis littora coetibus,
Alternis pueri tibi,
Alternis recinent carmina virgines.