Quo fugis, rerum dea, quo, deorum
o Fides nutrix? Maria alta tete
hospitem pellunt, fugat ipsa iniquo
foedere tellus,
te fugant arces, fora, tempia, castra,
te fugant reges; fugat et sacerdos
summus. Heu, ne te undique iam fugatam
arceat aer,
quo minus coelum repetas et ipsae
denegent aurae in patriam regressum.
I, fuge ad manes, fuge ad ima et atri
Tartara mundi ;
comiter namque accipiere. Manes
et colunt iusium et venerantur aequa;
hi tibi assurgent meritae piaque
sede locabunt,
si modo et tu Pontificem catenis
traxeris vinctum. Hoc, age, diva, et unco
protrahens tracta soliique ad aram
siste tremendam,
foedat incestu sacra qui nefando,
qui fide fracta Italiani Rutenis
prodidit, quique Ausoniam repenso
vendidit auro,
quo suos natos (scelus ah supremum)
ornet insigni diademate, alto et
ponat infames solio pianda
caede cruentos.
Hunc trahe, hunc unco, dea, merge, et illos
amne mactatos Tiberino; et una
bine patrem, hinc natos Èrebi profundos
trude ad hiatus.