ARte pharetrato factum grave vulnus amori
Si medica curare voles, seu pulvere sicco
Nicia conspergis, seu pulvere collinis udo
Haud quaquam prodesse queas, nisi pharmaca Musae
Quae laesis adhibere solent apponere cures
Iucunda illa quidem mortalibus esse videntur
Vulnereque affectis attactu lenia molli
Qua tamen inveniant multi ratione laborant
Et paucis ea nosse [nosce 1531] datur, sed enim tua Musae
Pectora cum foveant studii coelestis amore
Et Phoebi medicas tractes foeliciter artes
Haud ignota tibi Musarum ea dona putarim
His igitur magno Galateae captus amore
Commodius potuit nobiscum vivere Cyclops
Ille vetus Cyclops, Sicula Polyphemus in ora
Vix dum prima genas illi cum barba notaret
Vernarentque leves iuvenili in fronte capilli
Sed nec amor levis ille fuit quem poma rosaeve
Oblectent visaeve levetur imagine formae
Intima laetifico sed pectora saucius [sautius 1531] ictu
Omnia post habuit ceu frivola, saepe sine ullo
Pascebantur oves virides custode per herbas
Saepe domum sera redeuntes nocte, subibant
Limina caularum, miser ille canens Galatheam
Fundebat tristes algoso in littore questus
Perdius aurorae primo surgentis ab ortu
Tabuit infixo sub mollia pectora telo
A magna Venere, et victore [victor 1531] Cupidinis arcu
Sed tamen hoc contra plus quam letale venenum
Reperit antidotum, Siculae nam Doridos undam
Prospiciens, scopulo sic est auditus ab alto
Formosa o Galathea quid aversaris amantem
Candida caseolo magis, omni mollior agno
In molli vitulo erranti lascivior herba
Tristibus omphacinae succis mihi acerbior uvae
Nam mea cum placidae demisi [demisit 1531] membra quieti
Huc formosa venis, cum dulcis lumina somnus
Deserit, haud aliter quam quae conspexerit altis
Agna lupum fugiens in montibus effugis ultro
Verum ego te o virgo quo primum tempore vidi
Montibus in nostris dulci cum matre legentem
Purpureos flores, et odoriferos hyacinthos
Haustis incautum flammis in pectus, amavi
Et tua praecedens mea per vestigia duxi
Ex illo nequeo requiescere tempore, vultus
Inspiciens formosa tuos, sed totus amore
Tempore ab hoc pereo, nec tu miserata dolentem
Respicis, aut nostrum curas proh Iuppiter ignem
Sed scio cur fugias, cur me charissima spernas
Densa supercilio, quia frons est plurima longo
Idque aurem flexu contingat utramque superbo
Unus inest oculus, supraque capacia nasus
Vasta mole iacet mea labra, atque imminet ori
Verum talis ego, et forma non optimus ista
Mille meas pasco Siculis in montibus agnas
Dulcia quas mulgens nivei bibo pocula lactis
Caseus haud ullo defit mihi tempore, non cum
Aut aestas venit, autumnusve aut bruma nivalis
Cuius stant calathi semper mihi pondere pressi
Nec me carminibus quisquam prestantior uno
Cyclopum qui pascat oves hec culmina circum
In quibus assidue dum te mea sola voluptas
Et de me tibi multa cano te nomine vero
Malum dulce vocans, iamdudum fallere noctes
Insomnes didici, sed nunc tibi nutrio cervas
Ter tres atque duas foecundas foetibus omnes
Quattuor ursorum catulos quin utere mecum
Huc ad me veniens, nihilo minus ipsa tenebis
Quam tibi qui lustris ea sum venatus in altis
Interea glauci feriant sine littora fluctus
Et potes hoc viridi mecum requiescere in antro
Et melius, vacuam curis, traducere noctem
Hic lauri virides, hic sunt graciles cyparissi
Nigrantes umbrant hederae, nec bacchica vitis
Nec gelidum spirantis aquae gratissima desunt
Flumina, de summis nemorosae rupibus Aetnae
Liquatae iucunda nives mihi pocula praebent
Pro quibus Oceanum quis amet coluisse profundum?
Quod si rusticitas tibi displicet haec mea forsan
Hirsutumque supercilium, sunt robora nobis
Sunt quercus fomenta futuro protinus igni
Qui nunc sub cinere irrequietus vivit adusto
Subiice me flammis, crepitantibus ure caminis
Hanc animam, hunc oculum, quo, cum tantum unicus extet
Charius esse nihil potuit mihi, fortiter istuc
Perpetiar tantosque volens tolerabo dolores
Hei mihi quod piscem me non genuere parentes
Protinus expassis tranans liquida aequora pinnis
Ad te virgo abeam dulcissimaque oscula ferrem
Ah saltem manibus si nolis caetera tangi
Impleremque sinum foliis, et lilia plenis
Alba darem manibus rubroque in flore papaver
Quo crepero miseri consuerunt ludere amantes
Nec tibi forte dari possent simul omnia, namque
Horum quaedam aestas, quaedam fert bruma nivalis
Nunc tamen o virgo liquido dare brachia ponto
Condiscam, si forte quis huc advenerit hospes
Qui doceat, certam tali ratione per artem
Experiar quae nam vobis sit tanta voluptas
Aequoreos habitare sinus fluctusque profundos
O utinam maris informes egressa lacunas
Retro obliviscare domum Galathea reverti
Sicut ego hac in rupe sedens, quin pascere mecum
Ipsa velis potius mulgere ex ubere lactes
Foecundo niveos, et ferre coagula plenis
In calathis graviter redolentia, denique molles
Caseolos manibus componere, sola tamen me
Dura parens offendit, ut autem conqueror illi
Vulnera quae patior, semper tacet, et nihil unquam
Dulce tibi de me loquitur, sed ut illa vicissim
Indoleat, dum me sine succo et sanguine toto
Corpore defectum videt, hic mendacia texens
Atque aegrum doleo caput, et pede labor utroque
Hisque ea torquetur, namque et male torqueor ipse
O Cyclops Cyclops quae te dementia coepit
Quam fuerat melius calathos contexere, et altos
Lanigeris ovibus in pabula sternere ramos
Hanc mulge interea, quid enim fugientia captas
Gaudia? forte aliam quae sit formosior illa
Invenies Galathean, amarunt me quoque multae
Et mecum longa cupierunt nocte puellae
Ludere, dulce omnes, et suavi voce canentes
Ridentesque effuse omnes postquam obsequor illis
Non adeo passim contemnor, et ipse aliquis sum
Sic bonus ille canens rexit Polyphemus amorem
Ipse suum curans meliore nomine vulnus
Quam si divitias atque aurea dona dedisset.