Foliis quid heu, amarace, heu quid floribus
nudata squales maestula? Heu quid languida
arentibus comis et horrido sinu,
lugubri amictu fles, niisella amarace?
An ipsa fiere arentibus potes genis?
Deest enim, te qui rigabat, et tuus
colonus ille, argenteo qui vasculo
liquorem amatum funditabat et tuam
sitim levabat et levabat sideris
rabiem Erigonii. At ego, misella amarace,
tuam sitim meis levabo lacrimis.
Cape has, misella, lacrìmas maesti senis:
inemor osculorum en illius fundo tibi
tercentum amaras prò liquore lacrìmas,
prò rore guttas salsulas totidem alteras,
amplexuum meinor alteras, et illius
memor leporum et comitatis blandulae.
His tu viresces et novam indues coinam,
beata amarace, foliis novis, novo
amictu; at ego senex subarescam miser
umore vacuus, saepe velut in arida
asparagus igne afflatus aut de fulmine
tacta arbor elanguescit ab radicibus.