Quid, o rosae, quid lassulae reflectitis
caput comaeque decidunt e vertice
honosque foliis deciduus omnis perit?
Vobis nec aer officit nec aeris
nocens status; vernus tepor sed vos fovet,
aurae salubres ventilant, nox udula
umore tingit roscido. Quid, heu, quid est,
quod languidae, quod lassulae reflectitis
caput comasque? Honos et omnis concidit?
Lugetis an vos Lucium colonulum,
qui vos colebat aureis rasteilulis,
argenteis qui vos putabat falculis?
Heu heu, miser parens, miser quid agam senex?
Senex miser, pater miserior, quidnam ages?
Senex quid aget aut quid pater miserrimus?
Lugete mecurn, o hortuli miserrimi,
lugete, amaraci, fleant et lilia,
fleantque myrti longe amatuin villicum
laurique cultorem suum arescentibus
foliis comisque et ramulis maerentibus.
Quis vos, misellae arbusculae, quis, herbulae,
colet, rigabit? Quis manu tenerrima
a sole, ab aestu aut ab gelu tuebitur?
Quis noxias aut bestias aut impetum
coeli procellosum sacro abigat carmine?
Heu heu, misellae arbusculae, heu heu, herbulae,
miselli et horti, mortuo colonulo
squalebitis, tabescet et vester decor,
honos peribit omnis. Ah senex miser,
sic ipse tabesces, agro velut obsito
tabescit arens truncus igne ab lentulo
correptus, in cinerem qui abit ac sensim sine
nitore fiamma luce adempta fumigat.