Evolat e gremio terrae levis halitus, illum
in rorem vertit noctis amica quies;
e facie tenerae lenis fluit aura puellae,
vertit eam in mentis dulce levamen Amor.
5Illius aspersu mulcentur roscida prata,
huius at afflatus pectora fessa levat.
E gremio spirant telluris flabra, vicissim
quaeque quieta ferant tempora, quaeque mala;
quos risus, quae det suspiria pectus amantis,
10 ipsa eadem facies utraque signa dabit.
Cur non e terra, sed de spumantibus undis,
nata sed irato sit Cytlierea mari?
Fluctuat an semper miseri quia pectus amantis,
aestuat et variis mens agitata modis?