Claris Olympi civibus additum,
O Kostka, sidus, marmoreas tibi
Sacramus, et cera piisque
Floribus accumulamus aras.
Te magna rerum Praeses et aurei
Regina mundi, militiam sui
Hortata non horrerre Gnati
Nec socias trepidare pugnas ;
Pronaque Romam cum peteres fuga,
Texit labantem, praepetibus retro
Quamvis adurgeret quadrigis
Sollicitus revocare frater.
Haec, dum trifauci Cerberus allatrat
Terretque rictu, te domina fovet
Firmatque dextra! Ter minaces
Tartareus canis egit iras,
Ter ora retro vertit, et irritos
Damnavit ausus. Quid memorem pia
A Matre porrectum, et recline
Sidereis tibi Numen ulnis?
Quali volentem, magne puer, Deum
Ludo moraris! qualis amabili
Blandiris arridesque vultu!
Quo pariter tibi blandus ore
Respondet Infans! non equidem tibi
Non credo laetum virgineo diu
Collo pependisse, et frequenti
Oscula congeminasse risu.
Non semper igni nubis in alite
Invisit orbem Numinis horrido
Succincta Majestas tonitru,
Aut triplici metuenda telo.
Scit et minores saepe Puer Deus
Mutare formas, cum meruit pius
Simplexque candor, cum pudoris
Lilia, virgineique mores:
Quales et olim Bethlemia casa
Fecere nasci, mox et ovilia
Implere vagitu, et jacere
Pauperibus docuere cunis.
Quis ille vero se Superum globus
Valvis aperti fundit ab aetheris?
Quae clara tempestas repente,
Et liquidi pluit imher auri?
Ridente coelo, pone minas, Theti:
Et tota prono suppliciter genu
Procumbe, Tellus; sub minutae,
Ecce Deus, Deus ecce, frugis
Descendit umbra, nil dubio cibus
Numenque Kostkae. Qualis, io! sacras
Dapes adorantum reducto
Coelituum stetit aula gyro!
An et frequenti te mediam choro,
Claris videndam, Barbara, turribus
Agnosco? victricemque supplex
Cerno procul venerorque palmam?
Sic est: ab ipso virginitas rapit
Cives Olympo: visitur undique
Spectandus, ingentemque praebet
Kostka Deo Superisque scenam.
Quandoque purum raptus in aethera,
Et ipse Divum coetibus interest,
Et pulcher immensumque aperto
Ore bibens animoque coelum,
Fontique rerum immersus, et intimo
Divinitatis naufragus in mari,
Visus repercusso sereni
Numinis irradiare vultu.
Quid mirum? ubi illis visceribus pius
Insedit ardor, quem nec anhelitus
Lenis refrigeraret aurae,
Nec gelidus cohiberet humor,
Flammata circum pectora roscido
Fumante lino: sic amor igneus
Dum pugnat adversis, ab ipsa
Sumit opes animosque lympha.
Haec canto terris: caetera conscio
Arcana virtus intulit aetheri;
Quamvis nec aspernata posthac
Saepe Lechos Litavosque noto
Spectare vultu, quem bona faustitas
Et laeta flavis copia frugibus
Praeiret, et siccis amicam
Temperiem revocaret agris;
Invisceratae ut diffugerent febres,
Et pallor, et qui jam morientibus
Instabat, urgentisque leti
Frigidus antevolabat horror.
Quantas patroni tegmine pallii
Servavit urbes, cum male pertinax
Vulcanus undantesque celsis
Turribus absiluere flammae!
Quis fando pulsos enumeret Getas
Csesumque Thracem? quis memoret retro
Actas Gelonorum phalangas?
Quis subitam placuisse pacem,
Cum jam reflarent classica classicis,
Turmaeque turmis, et manibus manus,
Et scuta scutis, tela telis,
Ensibus objicerentur enses?
Tui sub umbra nominis inclitum
Tiitumque serva Sarmatiae diu
Regem Ladislaum, labanti
Praesidium columenque mundo.
Quacunque coeli parte tuos procul
Spectas Triones, seu volucer tui
Te currus excepit Bootae,
Seu tepidi tenet ora Phoebi:
Non imber a te, non nebulae gravi
Obstent procella: respice patriam
Serenus Arcton; sic coronet
Sola piam tibi Roma frontem,
Interque Divum numina grandibus
Inscribat astris, et statuat sacras
Urbanus aras: tunc Latini
Tota dies, tibi totus aether
Pompam triumphi trans geminos vehet
Et figet Indos. Caetera nil moror:
Hanc oro seponant, neque olim
Invideant mihi fata lucem.