Heu dolor! Est magnis semper mors invida fatis,
Quae teneros artus inimico sidere mergit!
Damira hoc tumulo regalis clauditur infans,
Cui vita innocua est quarto dirupta sub anno.
Quam facile offuscant iucundum tristia lumen! 5
Nemo rosam albentem, fuerit nisi quae bona, carpit.
Haec parvam aetatem cuncta cum laude ferebat.
Grata nimis specie, verecundo garrula vultu
Naturae ingenio modicos superaverat annos.
Dulce loquebatur, quidquid praesumpserat ore, 10
Linguaque diversum fundebat mellea murmur,
Tamquam avium verna resonat per tempora cantus.
Huius puram animam stellantis regia caeli
Possidet et iustis inter videt esse catervis.
At pater Oageis, Libyam dum protegit armis, 15
Audivit subito defunctam funere natam.
Nuntius hic gravior cunctis fuit hostibus illi,
Ipsaque sub tali flevit Victoria casu.