Quid mea fata michi toto speciosius evo
Dulcius aut animo poterant melius ve tulisse
Quam si forte tuis capiti nova laurea nostra
Pressa foret manibus? Fateor, tunc alma sororum
Ex Elicone sacram veniens michi turba choream
Duxisset, citharam medius sonuisset Apollo,
Serta gerens, adamata sibi Peneia primum,
Post longum dilecta michi; spectasset ab astris
Letus honoratam, placato numine, frondem
Iupiter, et rapidi possuisset fulminis iram.
Denique nulla dies fulsisset lumine tanto
His oculis, cuntos nec fulserat ulla per annos.
Obstitit heu votis semper michi dura paratum
Imminuens Fortuna decus tantoque favori
Invidit: tibi, me propter, tam multa viarum
Aspera, tot laquei: soli michi nempe tetendit
Insidias; desiste queri, mea tota querela est.
Agnosco expertus fraudem moresque malignos,
Mortale quibus illa ferox intercipit actus,
Omnia permiscens. Proh, sacra licentia monstri!
Quin aliam michi tunc eadem Fortuna parabat
Nequicquam preventa dolum, ne nobilis Ursus
Scilicet ipse meo presens foret auctor honori.
Vix tridui spatium restabat, ut omne senatus
Tempore ius hausto flueret, breviorque potestas,
Que quondam sine fine fuit. Deus ipse nocenti
Occurrens direxit iter. Vix fine sub ipso
Temporis immense perventum ad limina Rome.
Obvius intranti fueras, comitemque ducemque
Pollicitus: vetuit quoniam sors, esse nequisti.
Torqueor et cuntas qui lustret nuntius oras
Mittitur: ille autem Campanis fessus in arvis
Teque nec invento rediens spem sustulit omnem.
Ultima iamque dies aderat nec postera tempus
Lux dabat, urgebat consumpti terminus anni.
Me quoque magnanimus Comes accelerare monebat,
Iam gravidus curis, peperit quas fortibus actis.
Postmodo, nosti hominem, expedior, subitumque vocati
Romulei proceres adeunt. Capitolia leto
Murmure complentur; muros tectumque vetustum
Congaudere putes. Cecinerunt classica: vulgus
Agmina certatim glomerat, cupidumque videndi
Obstrepit. Ipse etiam lacrimas, nisi fallor, amicis,
Compressis pietate animis, in pectore vidi.
Ascendo: siluere tube murmurque resedit.
Una quidem nostri vox primum oblata Maronis
Principium dedit oranti, nec multa profatus;
Nam neque mos vatum patitur, nec iura sacrarum
Pyeridum violasse leve est; de vertice Cyrre
Avulsas paulum mediis habitare coegi
Urbibus ac populis. Post facundissimus Ursus
Subsequitur fando. Tandem hic michi delphica serta
Imposuit, populo circumplaudente Quiritum.
Hinc Stephanus, quo feta virum iam tempore nostro
maiorem non Roma tulit, me laudibus amplis
Accumulat. Rubor ora michi mentemque premebat,
Indignum tales onerabant pectus honores
Mulcebatque simul, siculo nempe omnia regi,
Nil michi, nam quis ego? Veruntamen illius alto
Iudicio dignatus eram. Tum regia festo
Vestis honesta die me circumfusa tegebat
Et dominum referens et tanti testis amoris,
Quam, lateri exemptam proprio, regum ille supremus
Rex dederat gestare suo. Solusque loquentis
Iste animo ingenium, labiis mulcentia verba
Sufficiebat honos, coram michi namque videbar
Eloquii spectare ducem regemque serenum,
Vellere qui primum se continuisset in illo.
Impetus hinc, spesque alta nimisque fiduciaque ingens,
Ceu presens is ferret opem. Descendimus una,
Omnibus explicitis, atque hinc ad limina Petri
Pergimus et sacras mea laurea pendet ad aras,
Primitiis gaudente Deo. Sua numina testor,
Hec inter tot leta, oculis tu solus, amice,
Tu deeras, votis quotiens precibusque petitus,
Menti tamen memorique animo tua dulcis imago
Certe aderat semperque aderit, nec tempore sedes
Deseret acceptas, sic illam pectore in alto
Sculpsit amor, fixamque adeo vetitamque moveri
Maximus artificum vivoque adamante peregit.
Hunc verbis (quia iam vereor ne longius equo
Carmen eat) finem statuo. Tuque optime, regi,
Dum vacuum invenies curarum, meque fidemque
Commendare meam placido sermone memento.
Sum suus ex merito, sibi me meaque omnia soli
Devovi: ingenium, calamum linguamque manumque
Et siquid superest aliud. Michi carior ipse
Sum, postquam dedit esse suum; dominoque superbit
Mens mea. Nunc autem quoniam sibi reddere maius
Nil valeo pro tot magnis, sub nomine crescit
Africa nostra suo; tenuis (nisi gloria sordet)
Parva quidem, at grandi studio longoque labore
Invigilanda michi. Iamque ipsa superbior ardet
Ad sacros properare pedes, noctemque diemque
Orat iter comitemque vie. Vocat eminus ambos
Inclita Parthenope, sed adhuc nos Gallia vinclis
Nostra tenet blandis; tandem tamen ibimus et nos
Limine suscipies pariter pariterque videbis.
Vive, vale, nostrique memor lege, dulcis amice,
Hec calamo properante brevi que scripsimus hora.