Iam michi Partenopem, sic rex iubet altus Olimpi,
Invisam mors seva facit; mea gloria quondam,
Nunc domus exilii est; miser! hic reperire videbar
Posse michi requiemque mali gemitusque levamen:
Addidit heu lacrimis stimulos, alimenta dolori
Ipse locus. Crucior: mecum quoque fessa laborum
Flet regio, quoniam cupidis evanuit ingens
Sol oculis fuscaque diem sub nube reliquit.
Nunc michi sidereum dolor esta novisse Robertum;
Aut vultum spectas se polo terrisque verendum,
Quo subito cariturus eram; nam dulcis amanti
Frons memori sub corde nitet, nec regia desunt
Munera, que luctum renovent faciantque perennem.
Linquere dilectas terras et littus amatum
Consilii michi summa fuit: regina benigno
Alligat imperio, sibi me parere sepultus
Ille iubet, fuerat nostri cui summa potestas.
Sed dum iussa sequor, noctes cuntando diesque
Pretereunt, michi tempus iners: non carminis ulla
Cura sacri, nullo sparsas modulamine Musas
In girum revocare iuvat. Libet usque vagari
Menia dum fugiam dominique palatia rapti.
Te comitem mens egra cupit; non dulcior alter
Colloquioque graves mulcere potentior aures.
Et tibi Pyeridum studium, tibi celitus oris
Spiritus altisoni. Titulus, ne despice, vatis
Te manet, extremo vertis nisi terga labori,
Quod vereor minime. Calamum precor ergo parumper
Pone fatigatum et propera. Neu forsan amicus
Pes iter ignotum trepidet, dilecta Iyeo
Littora, queque biceps aperit iuga celsa Vesevus
Sit satis aspexisse procul, cui flammiger olim
Fumabat vertex, Sicule velut emulus Ethne,
Obruit infausta Plinii dum membra favilla.
Insula nec Capree placeat: nam preripit auster,
Equora permiscens, aditum; nec longius ire
Hinc abitus promissa dies tempusque propinquum,
Hinc domine mandata sinunt. Vicina Maronis
Busta tui, ac tanti cinerem mens certa poete,
Siquis adhuc superest longis invictus ab annis,
Visere et horrifico pertusum tramite montem,
Barbato monstrante meo, Baiasque tepentes
Lucrinique situm faciemque informis Averni,
Unde iter ad Stygias sedes inamenaque torvi
Sceptra ducis, si vera canant. Michi seva videre
Ostia sufficiat, neu tristia limina tangam,
Eminus ostendens digito, quo calle profundas
Eneas tranavit aquas, comitante Sibilla:
Cui socium commisit humo nomenque sepulti
Quis modo collis habet. Veteri michi cognita fama
Pars etenim, iussu quondam pars altera regis
Visa quidem propere, quoniam, dum dulcia semper
Flumina verborum sitiens sequor ipse suorum,
Defuit incepto spatium. Periisse putabam
Tempus ab illius facie quodcumque fluebat
Longius; invidit nostre fortuna quieti
Preciditque moras; necdum satiatus ab illo
Distrahor, hinc felix, parvo quod tempore quamquam,
Haud alio permixta fuit mea sacra voluptas.
Preterea partem in pelago cupidissimus hausi,
Multa michi rauco puppis memorante magistro,
Nil nisi Misenum toto cum littore nosset;
Pars scriptis credenda fuit. Tu cernere coram
Cunta dabis rarique diem michi muneris instar
Solis ad occasum tribues peregrinus ab ortu.