Silva, precor, generosa ferax per secula, tanti
Vive memor domini! Felices surgite, plante,
Tendite pomiferos sub nubila, tendite ramos,
Herbosumque solum frondosi palmitis umbra,
Dum fremit ore Ieo, dum sicca revertitur estas,
Protegite et solis nimios arcete furores.
Iam zephiro fluxere nives, iam bruma recessit;
Floriger ecce Aries iam piscibus instat aquosis.
Vere habitum mutare novo, viridique colore
Vestiri et letos pro tempore sumere vultus
Ille iubet, qui iam vestri sibi poscere partem
Dignatur fetusque graves dignabitur olim
(Crescite!) magnifica forsan contingere dextra,
Maximus ille virum, quos suscipit Itala tellus,
Ille, inquam, aerie parent cui protinus Alpes,
Cui pater Apenninus arat, cui ditia rura,
Rex Padus ingenti spumans intersecat amne,
Atque coronatos altis in turribus angues
Obstupet, et dominum hinc illinc veneratur eundem;
Adriaci, quem stagna maris Tirrenaque late
Equora permetuunt; quem transalpina verentur,
Seu cupiunt sibi regna ducem, qui crimina duris
Nexibus illaqueat legumque coercet habenis
Iustitiaque regit populos; quique aurea fesse
Tertius Esperie melioris secla metalli,
Et Mediolano romanas intulit artes,
Parcere subiectis et debellare superbos.