Me miserum, cui sors sanctae laudata senectae,
Non siccat madidas laude favente genas.
Hi non culpatam tollunt sine crimine vitam;
Hi memorant largas in pia pensa manus.
Longa perennati numerant hi lustra parentis;
Innumeros gaudent hi superasse senes.
Sat famae vixisse ferunt patriaeque sibique;
Unaque concordi vox stat in ore: satis.
Sit super atque satis, quod te vixisse putatur,
Si satis est aliis, at mihi, crede, parum.