Hinc desiderio quo coeperat amplius aucto,
Sanctus Amandus adit Turones, sacrumque sepulcrum
Martini petit, a sacris prostratus in arvis,
Affectu cordis lacrymans, et pectus honestum
Verberibus tundens, suspiria longa trahendo,
121.0936C| Has orans imo fundebat pectore voces:
O Martine sacer, quem coelica regna retentant,
Obsecro ut obtineas apud illum, cujus haberis,
Cujus et obsequiis jugitur copulatus adhaeres,
Ne repetam natale solum, notosque relictos
Dirigat utque meos gressus in calle salubri,
Ut coeptum peragam cursum peregrinus et exsul,
Finetenus carnis donec de carcere solvar.
Haec sanctus tumulo sacrati corporis haerens,
Promebat multis vario et sermone querelis,
Ex oculis lacrymas fundens, ex ore loquelas.
Inde comam capitis ferro decidit ibidem,
Mutavitque habitum cleri sortitus honorem.
Atque velut miles terreni Regis in aula
Cingula suscipiens, pondus perferre laboris
121.0936D| Ferrata sub veste solet, sic belliger iste
Ingrueret quodcunque malum laturus in orbe
Sustulit arma Crucis victricia signifer almus:
Corporis et mentis contra hostes fortis utrinqu
Multimodos revehens hinc atque hinc rite triumphos.
Atque ut apes prudens intendens floribus almis
Exquirit violam, quae terrae proxima surgit.
Sed tamen egregium praebet tingendo colorem,
Purpureosque facit reges, populisque tremendos.
Sic humilem tenuit mentem, quae proxima terrae est,
Sed tamen Angelicum praestat servata decorem:
121.0937A| Comit et eximium coelesti in sede senatum,
Qua sacer hic cordis penetralia pulchrius ornans,
Lilia lustrabat hinc, inde rosaria adibat,
Alternis vicibus per singula castra recurrens;
Quidquid conspicuo virtutum flore vigere
Vidit, hoc proprios sitientem traxit ad actus.