Jamque supercilium montis pia victima adivit
Percussorque ferus, ceu quondam sanctus Isaac,
Utque maligna manus nimium crudelis Iesum
Quando furore calens, ad montis culmina nostrae
Auctorem vitae pertraxit praecipitandum,
Si tunc posse, velut furibundum velle, habuisset.
Haud secus hic Justus, cum staret mitis, ut agnus.
Subvacuis pietate lupis, mox coelitus atrae
121.0961C| Collectae nubes oculos clausere malorum,
Nec phoebea patet digno satis ordine lampas:
His retrahit jubar et radios convertit in umbras,
Qui rutilo spoliare student splendore lucernam,
Lucida diffugiunt oculis, nox ingruit ampla:
Tempestasque ruit commisto grandine grandis.
Ergo solo strati culpam justumque fatentur
Supplicium, veniam rogitant: curvatur adorans
In terram Justus, pietatis amore repletus:
Ac membra herbigeris prosternit in aggere glebis;
Nec prius absistit studio votoque precandi,
Donec aetherei se submisere furores,
Nimborum tonitrusque etiam cessere fragores.
Dumque serena illis se reddunt aethra ministris,
Noscunt quam merito sit Sanctus honore verendus.
121.0961D| Ite domum missi, factumque referte Patrono,
Carnifices alios ne post vos mittat Amando.