Ergo ubi gens sancto vacuata decore relicta est
Antiquis tenebris, voluit quia spernere lucem
Transmissam sibimet, quam se substernere luci:
Lucifer ille nitens, cum jam repedaret ab illis,
Pervenit quamdam tandem lassatus ad urbem,
Cujus honorificis excepit episcopus illum
Obsequiis, meritoque colens reverenter honore,
In manibus sacris latices perfudit, et ipsos
Custodem monuit clausis inferre sacellis.
Antistes namque is sat fidens exstitit, illis
121.0959B| Optatam invalidis praeberi posse medelam.
Spes neque tam firmos animos certissima lusit.
Tempore quo quidam residebat ad ostia templi
Mendicus, rebus pauper, sed lumine frontis
Pauperior, quem hac affatur voce sacerdos:
O homo, si fidei retines in pectore lucem,
Ablue aqua clausos oculos, qua sanctus Amandus
Abluit ille manus: hoc spondeo te renovandum
Unguine, lux rediens caecis infusa fenestris
Monstrabit, Sancti quantum benedictio digna est:
Nec vacuus credens fidei virtute redibis.
Haec promissa, carens mox pauper lumine, credens
Sumpsit aquas, faciemque lavit, medicina lavacro
Est comitata pio. O rerum conversio! Caeci
Dum splendent oculi, fera mortis imago repulsa est.
121.0959C| Dic, rogo, quisquis ades, quanta virtute Beatum
Nunc fulsisse putas, cum praesens corpore adesset,
Ac prece quam celerem quivisse referre medelam,
Cujus lympha manus lucis largitur honorem?
Cede loco, medice, trito cum pulvere, quid stas?
Pulvere enim caecari oculos res notior exstat.
Haec si credis, aquae superant collyria cuncta,
Quam mundae sordes. O quam purgatio pura!
Quam doctus medicus, quo cuncta obscura refulgent,
De cujus digitis stillant medicamina pulchris!
Talia signa sui produnt vestigia regis
Quod sequitur, perpes hinc Christo gloria summo,
Dignus honor Justo, quo non pretiosior alter
Ad coeli regnum sociorum ex agmine venit.
121.0959D| Obvius ornata dum sponso lampade pergit,
Manat oliviferis mox igneus ardor ab ulnis,
Accendens propria reliquorum de face taedas,
Fulserit et quanto demonstrant facta decore.