Hactenus eximios Sancti versatus in actus
Praesulis, et quanquam pede claudo, currere quivi.
Sed nunc res metuenda nimis tractanda, nec ullis
Viribus evolitare facit, super astra petendum est:
Ut sermone sequar, quo non licet ire pedestrem.
Primi namque mei properant hac lege libelli,
Ut labor et meritum sancti noscatur Amandi:
Quartus hic est nunc, qui in manibus cudendus habetur;
Quo Evangeliis subjeci rite quaternis.
Mattheus effudit donatus munere primus
Carne Deum natum, qui Virginis ubera suxit.
121.0957B| Hic quoque dum nostrae penetrat praecordia mentis,
Scripsi hominem genitum, qui matris ubera linxit,
Perfectum, purum, justum, dignum, immaculatum.
Excelsusque dehinc mandati famine Marcus,
Vox clamantis, ait, deserta per arva leonis
Insonuit, qui in morte oculis dormivit apertis.
Huncque sequens, quantum valui, sub carmine dixi,
Quadrifidum verbum sanctum sparsisse per orbem.
Consurgensque dehinc quod signat nomine Lucas
Jura sacerdotii veteris sermonibus infert,
Quo crucis, ut vitulus, Christus mactatur in ara.
Quo lecto, sedem monstravi pontificalem,
Conscendisse virum, fuerat qui victima viva.
Flaminis et sacri quia gratia fusa Joanni est,
Evolat ut pennis aquilae super aethera vectus,
121.0957C| Principium canit, atque ante omnia tempora Verbum.
Estque via simili me nunc properare necesse:
Instat enim memorare itiner quo sanctus Amandus
Iverit ad Dominum, meritos sumpturus honores:
Viserit et requiem coelesti in culmine partam
Quo me nulla levat factorum penna bonorum.
Velle meos animos urit; sed posse retentat.
Currere lingua cupit; stridet sed nescia fari.
Cordis in aure tamen si sibilus ille resultet,
Impleat et mentem, calamum quo tingo liquore,
Qui facit humanas asinam formare loquelas,
Indocilemque virum querulo confundere rhythmo;
Carmine succincto quae restant gesta notabo,