Hunc finemque Brevis jussit firmare per omnes,
Quod dum commutans aliter conscribere vellem,
Dixit ut haud dubiis possem sic dicere verbis:
114.1082A| Nescius hoc scripsi, penitusque stupore movebar,
Quippe diem totum soli transegimus illum.
Nunc legimus, nunc membra juvat componere lecto,
Me sopor oppressit, vigilem non contigit illum.
Orat in excubitu, surgit graditurque valenter,
Vesper adit, tandemque mihi est sic ore locutus:
Vade, puer, corpusque cibo relevare memento,
Proque labore tuo grates digneris habere.
Discessi, noctemque minans sol vergit in aequor.
Jamque poli pingunt fulgentia sidera centrum,
Adveniunt fratres, sistuntque in domate multi.
En, ait, incumbit metam finire supremam
Carnis in exsilio, terram terraeque recondi
Omnimodis petimus, sacras protendite palmas,
Instantesque preci, nostrum defendite finem.
114.1082B| Res invisa quidem! psalmos prior omnibus ille
Antiphonasque, velut quidam praecentor, adorsus
Principium cujusque suo depromit ab ore.
Finitis igitur concentibus, ille parumper
Respirat pavidus, fratresque ad strata recurrunt,
Surgit et huc illucque viam deflectere tentat,
Aestuat, agnoscens velox quod transitus instet,
Decidit in lectum Christi mysteria sumens,
Clausit et extremam vitae mutabilis horam.
En venerande Pater, calcem compulsus adivi
Cujus principium horror adire fuit.
Non ignoro quidem vitiis sordere camoenam:
Extortos apices protege si valeas.
Ales enim quaecunque suas praecurrere pennas
Cogitur, ex superis corruit ima petens.
114.1082C| Nil prodesse scio, tamen est parere necesse.
Hoc potuit Dominus quam sacra thura cupit.
Vestra sequens humilis famulus mandata peregi
Aetate et sensu impar ad istud opus.
Ne reputes non posse meum, sed velle videto,
Atque bono vigeas longa per aeva statu.
Amen.