Coenobiis etiam monachorum valde monendum est,
Angelus adjunxit, vitii ut radicibus omnis
Abscissis, vireant virtutum germina pulchra.
114.1077D| Major enim numerus mundanis rebus inhaeret
Quam qui, se stimulante Deo monitisque supernis,
Haec ad castra ferant vitamque fideliter ornent;
Nescit enim carnalis homo quod Spiritus almi est.
Viribus idcirco totis certare necesse est
Carnalis ne turba premat sacra dogmata vitae,
Pondere neu scelerum frigescat pignus amoris
Aeterni, qui plura tenet spe pectora sancta.
Vulnus avaritiae medicamina sancta repellant,
Qua dominante humilis fit nemo in nomine Christi,
Unde polum penetrare potest. Cui cura subintrat
Ingluviem vitare cibi potusque, monemus
Sufficiens et parva quidem sit pensio victus,
114.1078A| Optimus usus aquae, dedit hanc natura bibendam.
Tegminis ornatus mutetur ut algida tantum
Frigora depellat, nudosque ut contegat artus.
Mens humilis vigeat studiis non perdita fictis,
Deserat et totam perversa superbia mentem:
Nam quidam flexa placidi cervice videntur,
Erecto sed corde tument falsique probantur.
Pulcher apostolicae vitae pervertitur ordo,
Cum vitiis variis virtutum jura premuntur,
Et dum sub specie pietatis culpa subintrans,
Assidue crescens, proprio retinetur in usu,
Jam velut ex lege ad justos describitur actus.
Idcirco occiduis homines in partibus hujus
Ordinis instruimus, quos Gallica rura tenere
Novimus, et cunctos quos haec Germania gignit,
114.1078B| Pauperiem ut veram devota mente sequantur,
Janua ne coeli contra claudatur iisdem
Indeque depulsi pereant sub faucibus ignis;
Qualiter omnipotens hominum Sator atque Redemptor
Per me terribili cunctis sermone remandat.
Haec satis esse videns illis nihil addere possum,
Qui vitae meritis debent praecellere cunctos,
Qui mundum fixisse sibi, mundoque refixi
Famantur, quod quippe Deo promisimus omnes:
Scimus enim documenta Patrum, finesque viasque,
Quotidie crepitant librorum verba per aures.
Impugnat mundus: felix qui fugerit illum,
Et post terga oculum qui mittere vitat in aevum.