uxoris Antonii Panhormitae.
Elysiae nunc te valles et opaca vireta,
Elysius nunc te, Laura, recessus habet,
nunc interque hederas interque virentia serta
coniugis optato, Laura, fovere sinu.
Ille canit: tua ab ore viri dum lumina pendent,
interea Elysius spicula tergit Amor,
quis castas iterum figit sub corda puellas
et renovat fidi vincula coniugii,
quis rursum Evadne, rursum quoque Penelopea
et rursum veteres sentit Elisa faces.
Gaude, Laura, tuo rursum coniuncta marito,
tuque, marite, novam gaude et inire fidem.
Antoni Elysiae cfelebrant hymenaeon et aurae,
et Laurae castos florida prata toros.
Vivite, felices umbrae, thalamoque iugali
laeta agite et parili numera obite fide.