Pontanus frater loquitur.
Septennem te fata, soror, rapuere parenti,
dum tener in cunis ubere matris alor.
Non sensi tua fata; tamen consueta petebam
oscula, consuetos blanda per ora modos.
Saepe sinum dulcisque iocos tenerosque cachitinos
et vultum et gratis illita verba sonis,
saepe etiam lacrimis, quod abes, et voce querebar,
in soninis etiam saepe petita mihi;
et risi, quod ades, devi, quod abire parabas,
uberaque ex ipso reppulit ore dolor.
Senserat hoc nutrix; fingit vocem ipsa sororis:
admovi repetens ubera ad ora mihi.
Hoc potui, soror, in cunis praestare sepultae;
nunc titulum et lacrimas verbaque fratris habe.
Sparge, puer, viola tumulum, diflundite nardum,
fumet odorato myrrhaque tusque rogo;
accipeque et lacrimas fratris, soror, accipe questus,
atque etiam, atque etiam, Penthesilea, vale.