Nimboso quisquis speculans de monte sacerdos
Francisci felix rura nemusque tenes,
divinumque colis tam sancti carceris antrum
parvaque at ingenti tecta habitata viro
5hic, ubi nudus, inops, saxo vix tectus adeso
hiberno statuit sub Iove ferre nives,
humana expertus quantum patientia posset
duraque paupertas propositumque tenax,
atque inter silvas, atque inter lustra ferarum
10 efferat ut nomen, maxime Christe, tuum,
cum volucres cinxere virum pia verba sonantem
auritae ante pedes et stupuere ferae,
huc aures adverte, neque haec mea dicta, sacerdos,
despice, veridica quae tibi mente feram.
15Non auro splendente domus gemmisque superba,
nec quae Puniceo lana colore rubet,
non centum versata iugis felicia campi
iugera, nec Cresso palmite dives ager,
aut gregis innumeri fetus, aut merce Sabaea
20 Niliaco rediens litore piena ratis,
nec tam quaesiti multo sudore triumphi
subditaque imperiis oppida mille tuis
felicem efficient, quamvis numerosa parentem
stirps obeat plenas exhilaretque domos,
25quam laeta et sanae paupertas conscia mentis,
paupertas forti regna decusque viro,
qua vel Achaemenios luxus regnumque Phraatis
exsuperat vestri gloria magna patris;
cui saevi cessere ignes, victusque refugit
30 qui capit assiduo pectora nostra dolo,
scilicet et fraudes et noxia crimina vicit
eiecitque animo turpe nefasque suo,
qui variis mandata Dei virtutibus implens
inclyta militiae signa decusque ferat,
35labentemque aciem Christi pietate fideque
sistat et hostiles ense refringat opes.
Salve igitur, patriaeque parens duxque optime gentis,
quae sacra pro Christi nomine bella gerit;
macte animo, Francisce, gravem qui primus in hostem
40 irruis et Christi numera victor obis,
vulnera ludaico qui quondam illata furore
excipis et pretium est hoc tibi dulce datum,
haec gestata tibi sunt laurea serta triumpho,
haec spolia, haec gentes, haec tibi currus eunt.
45Desino, nam levius Libycae numerentur arenae
ocius et medio quae salit alga mari.