Ipse pios quoniam colis, Axerete, poetas,
carmina et ipsa tuo semper in ore sonant,
mirabar, quod te summa cum laude ferebant
scire sub infesto belligerare mari,
5et quia te magnos traxisse ex hoste triumphos
fama refert, musa te comitante tua.
Mira quidem res est nostroque remotior euo,
carmina pugnaci collibuisse viro.
Vidi ego magnanimos, quos fama ad sidera tollit,
10et qui sunt vulgi semper in ore duces,
omnibus invisos se se prebere poetis, sese
atque ipsos patria cogere abire sua.
«Ite procul», sevus dicebat Clodius olim,
«ite alio, vates, carmina ferte alio.
15Frigoris expertes tecto gaudetis et umbra:
qui faciet versus? quis nisi potus erit?
Nos patriam et sanctos tutamur ab hoste penates,
nostraque communes dextera servat opes.
Vos odi, imbelles, alieno parta labore
20sumentes, et quos carmina sola iuvant.
Quod si vos adeo oblectant versusque lyreque,
ite et carminibus pascite corpus iners».
Haud ignota cano, nostraque etate probatum est,
ingenium armato displicuisse duci.
25Cur igitur mediis colit Axeretus in armis
Aonidas, Vegium (nam tuus ille) peto.
Tum Vegius (de te sermo nam forte vicissim
constiterat) laudes incipit ipse tuas.
«Axeretus», ait, «prisce virtutis utranque
30(quod modo quis credat?) maluit ire viam.
Scilicet et Musas complexus et arma, comanti
ornatus galea versat in ore modos.
Et modo Virgilii, nonnumquam gaudet Homeri
versibus, historiam nec minus inde legit.
35Ni mirum sanctos si diligit ille poetas:
est hominis caros semper habere pares.
Sic placuere bonis quondam ductoribus ipsi
vates, quod docti sepe fuere duces.
Doctus erat Caesar, de se qui scripsit, et heres,
40narravit vite qui benefacta sue.
Ducebant veteres scitos in prelia vates,
qui canerent sacris bella gerenda modis.
Noverunt quantum divina poemata possent,
quotque duces faciat vivere Virgilius.
45Mutavit priscos hominum vecordia mores,
iam dudum in castris nulla Minerva fuit.
Ille autem nostro similem non invenit evo,
atque ideo laudis dignior ipse mee est.
Quem si carminibus, si laudo aliquando libellis,
50ni mirum, raros vult mea musa viros».
Sic Vegius: tum me virtutem accendit in ipsam,
accendit mire laudis amore tue.
Inde velim (si quid facies mea carmina) nomen
sepe tuum scriptis inseruisse meis.