Iamque dies infanda aderat: | per florea rura
ecce inimicus atrox | inmensis orbibus anguis
septem ingens gyros, septena volumina versans
175nec visu facilis nec dictu affabilis ulli
obliqua invidia | ramo frondente pependit,
vipeream spirans animam, | cui tristia bella
iraeque invidiaeque et crimina noxia cordi.
odit et ipse pater: | tot sese vertit in ora
180arrectisque horret squamis, et, | ne quid inausum
aut intemptatum scelerisve dolive | relinquat,
sic prior adgreditur dictis | seque obtulit ultro:
«dic» ait, «o virgo | – lucis habitamus opacis
riparumque toros et prata recentia rivis
185incolimus –, | quae tanta animis ignavia venit?
strata iacent passim sua quaeque sub arbore poma,
pocula sunt fontes liquidi: | caelestia dona
adtractare nefas: | id rebus defuit unum.
quid prohibet | causas penitus temptare latentes?
190vana superstitio |. rerum pars altera adempta est.
quo vitam dedit aeternam? cur mortis adempta est.
conditio? | mea si non inrita dicta putaris,
auctor ego audendi | sacrata resolvere iura.
tu coniunx, tibi fas animum temptare precando.
195dux ego vester ero: | tua si mihi certa voluntas,
extruimusque toros, dapibusque epulamur opimis.»