Haec tibi semper erunt, tuque, o saevissima coniunx,
non ignara mali, | caput horum et causa malorum,
265magna lues commissa tibi: | heu perdita nescis
nec quae te circum stent deinde pericula cernis.
nunc morere, ut merita es, | tota quod mente petisti:
nec mea iam mutata loco sententia cedit.»