Inclytus Anglorum veniens Lebuinus ab oris,
Sacris virtutum remis et remige Christo,
Saeva procellosi compressit flumina Rheni,
Cujus forte gravi turgebant ostia flatu,
Exagitata feris persaepe aquilonibus ante:
Atque ea divinae fuerant sic invia navi.
Sed postquam sanctus rabidas perflaverat undas,
Coelitus emisso semel impetravit ab austro,
132.0559C| Corruit immitis Boreas, moxque aequore tuto
Suscepit placidus pacis navigia Rhenus.
Haec ubi successu portum petiere secundo,
Urbis in antiquae perfixa est anchora glebis,
Et lapidis firmata situ, ne forte solutas
Turbine quassaret rursus vis horrida puppes.
Tum vero insignem mirata est terra colonum
Condemnare suas coelesti fomite messes,
Ac male nata solo divinis urere flammis.
Hos allegoricis decernere vicibus agros,
Illos sinceri sulcis addicere ferris,
Arboribus quosdam fidei exercere locandis,
Qui sua vicino collustrent germina coelo.
Cernere erat steriles splendescere floribus herbas,
132.0559D| Fecundumque nemus fruges nutrire salutis,
Nil non proficuum compos redolere per omnes,
Postquam divo seges felicibus haeserat arvis.
Haec typice noster gessit Lebuinus, amice,
Si bene perpendis, quid spiritus innuat odis.
Nam pepigit vites, cum multos codicis almi
Struxerat eloquiis, cum dogmata mystica sparsit.
Triticeam posuit messem, cum pectora munda
132.0560A| Esse dedit castumque Deo subtexuit agmen.
Porro autem arboreas studuit plantare novellas,
Robora cum fidei statuit, cum pacis olivam
Crescere, cum fructus fecit pollere perennes.
Jure igitur summo a nobis tractatur amore,
Jure illi venerandus honos impenditur, altor
Qui probitatis erat, verique assertor opimus,
Errorum domitor, vitii calcator avari,
Ara pudicitiae, frugi quoque virginis aula,
Virtutum turris, pacis seu lucis oliva.
Postremo ipsius, quam carmina cuncta verentur,
Et quae terreno spoliat se dapsilis auro,
Quaeque Deo cognata, mori pro fratribus optat,
Virtutis, cum spe aeternae custodia vitae.
Ergo tibi, prudens lector, tibi consule, quaeso,
132.0560B| Et mecum, sancto Domini solemnia vota,
Ne tardes offerre, virum hunc quia diligit omnis
Dilectus Christo. Christum nam diligit ipse,
Atque ipsum Christus, flagrans amor ardet utrinque,
Sed Christi de parte magis, minus est quia totum
Quod mortalis agit, superant divina caducum.
Nos quoque, quos semper famulos Lebuinus habebit,
Nos quia semper amat, devote hunc semper amemus,
Suavibus et modulis Christi cantemus amicum,
Ipsius et nomen Latio sermone canatur,
Quale sonat, toto divisus ab orbe, Britannus.
Namque illic puerum dixere crepundia parvum
Liafuvim, quod sacrum post haec baptisma probavit,
Decrevitque Deo dulce et memorabile nomen.
Nam si vertatur Liafuvim, quod cuna sonabat,
132.0560C| Carus amicus erit, sed verbum augere necesse est,
Cujus, sive cui. Melius quid convenit istic,
Quam si lege metri Christo, Christive subaudis?
Haec duo si copules, sancti vocitamen adimples.
Atque in utroque places, cum te Romanus et Anglus
Audiat exsultans, laudat idioma docentem
Quod patrium armatos, translatum laudat inermes.
Ecce autem cohibere monent fastidia carmen,
Ne musis doctas laedam ruralibus aures:
Quod facile, stipulis cum quidem garrio nostris
Accidit, Arcadici quae rudunt more peculi,
Vixque aliquis curet calcem exspectare canoris,
Cui neque saltem obolo primordia digna videntur.
Sed refert, quid quisque canat: nos otia foeda
132.0560D| In melius mutasse rati, spirantis amomi,
Palmarumque inopes silvano extorsimus algam.
Quam, Lebuine, vide sacer ac memorande sacerdos.
Hanc precor, ut Christum recolens, nil fortibus usum,
Pallentis viduae potius cessisse minutis,
Gratam habeas, precibusque tuis mea vincula solvas,
Et vera facias, post diversoria carnis,
Libertate frui, sacris cum coetibus Agni.