Lux nova Switbertus Francos lustravit et Anglos,
Quo clarum fidei lumen utrisque daret.
Saxonicos adiit cultor memorabilis agros,
Ut sereret Christi semen amoris ibi.
Nec sterili ac vacuo Fresonum defuit arvo,
132.0557C| Idque novi fecit germinis esse ferax.
Jam quia transierat veterum nox caeca malorum,
Coeperat et veri solis adesse dies;
Qui totum radiis perfundit mitibus orbem,
Ut mala consumens, sic bona clarificans;
O quantus, qualisque nitet sol iste per horas
Bissenas, sacrae plebis apostolicae!
Qualiter his nimios sese flagrante colores
Intulit, ut qui illis flammea corda dedit:
Inde est: quod gladios sic contempsere minaces,
Essent seu lethi dulcia jura sibi.
Ignis enim validus cordis fervebat ab ara,
Artus qui testae fecerat esse pares.
Corpus ad illati vim vulneris omne rigebat,
Sicque resultabat coestibus icta cutis,
Ut robusta silex ligno percusso tenello,
132.0557D| Sive adamas modica cum temeratur acu.
132.0558A| Stabant attoniti sua per tentoria reges
Mirantes galea durius esse caput:
Et catafractatis contradere pectus inermes
Nil veritos stricto scilicet ense premi.
Cumque per ambages traherentur bella; quis, inquit
Hic rigor aut durae tanta cupido necis?
Audi torva tigris, leo frendens rictibus audi,
Juncta quid his referat cum ratione fides:
Sol, cujus radiis totum perfunditur orbem
Diximus, hunc Christum noveris esse Deum:
Lucentem de luce Patris, de Patre calentem
Aeque flagrantem, vique, modoque pari.
Horum is perpetuo mentes accenderat igni,
Noxia quaeque cremans, seria cuncta fovens.
Quo velut ambusti, testae nihil flexilis instar
132.0558B| Duruerant, hostes instar et arma virum.
Unde nec adversis flecti potuere nec illis
Terreri effusis barbaro ab ore minis.
Nunc requie gaudent, celsaque ex arce potentum
Calcantes curvant colla superba sibi.
Est igitur calor iste bonus, quem tot comitantur
Divitiae, virtus, palma, corona, polus.
Hoc certe nostras veniens Switbertus ad oras,
Undique perfusus flammeus intus erat.
Unde nec horrendos, aderant si forte, Cyclopes,
Harpyasve truces, monstra nec ulla pavens;
Signifer insignis securus quolibet ibat,
Jure triumphali laurea serta gerens.
O felix miles, solitus qui credere nunquam
Marti, sed Martem vincere semper eras!
132.0558C| Quae tibi pro meritis reddemus carmina tantis?
Quasve tibi laudes tibia nostra canet?
Nonne tuas modulis oblectat dulcibus aures
Orbibus aplanes obvius empyreis;
Mundus ubi adversos cum praecipitatur in axes,
Atque parallelis cursibus astra fremunt,
Vera apud aethereos reboat tum musica cyclos
Omni canens, numeris et comitata suis,
Usque adeo crescens ut plusquam nete resultet
Ter quoque, sive quater, bis diapason agat,
Qui sonus humanos longo dyastemate sensus
Praeterit, ac superis nobile chroma canit?
Hic tibi suavisonum pangit, vir sancte, melodum,
Quod duo tresque canunt, quatuor, octo, novem.
Addo aliud, quod nemo valet sub sole mereri
Is nisi forte tibi par sit in arte boni.
132.0558D| Angelici coetus decies centena chororum
132.0559A| Millia symphoniis commodulanda sacris;
Auribus in coelo semper felicibus audis,
Quorum TER SANCTUS fine sine ora sonant.
Hoc frueris, praesul felix, feliciter hymno:
Hunc quoque cum reliquis nocte dieque canis:
Atque ideo nostro tua laus non indiget ore,
Horrendus scelerum personat unde fragor.
Nempe per immanes rapitur mens saeva reatus,
Proh dolor! et Stygio se implicat ipsa chao:
Quocirca diros blaterat vox rauca boatus,
Rugitu ac plangit tristitia fata gravi:
Sed te, qui typico psallis modulamine Christo,
Ac superas tantis organa cuncta modis,
Submissis animis, contrito corde rogamus,
Condescende, humili mitis adesto preci:
132.0559B| Ut quia te in tantum vitae provexit honestas,
Audire angelicos quo mereare tonos;
Hos quoque flagitii purgatos sordibus, aptum
Sancte, tibi facias laudis inire melos.
Amen.