121.0558D|
Alvarus, o lector, longe per tempore pangit,
Et lingua resonans tecum post facta resurgit
In auras solutus vel certe pulvere mersus,
Versus in cinere, metrice sed ecce reboat.
Tu, lector, relegens redde nunc praemia vocis,
Et lacrymas Domino fundens haec cantu resulta.
121.0559A| Cunctipotens Genitor rerum cui gloria cedet,
Quemque poli laudant, famulant cui omnes abyssi,
Cui sol, luna, dies, tellus, et tartara servent,
Quem dulces volucres laudant, cum carmina pipant,
Quem murmur resonat undose margine turgens,
Et maris alta procella tonans quem cana celebrat,
Omnigena rerum sensu quem rota praeconat,
Alvarum solita semper pietate guberna:
Hunc gratia relevet quem nugis noxia curbat:
Sic te post fata sanctorum vere serena
Prex merito digna magnorum sorte coronet.
En ego sum, fateor, qui dudum forte vigebam
Vitalem ducens, reddens ex corpore flatum:
Sed cinis in cinerem veloci fine recessit,
Vermibus pastu cedens, vel vento rejectus
121.0559B| In nihilum rediens iterum me posse reverti
Ex nihilo virtute Dei quandoque refingi.
Te rogo nunc recole fragilis sic sorte revinctum,
Et nostri consors anima fugiente dolores
Has umbras locorum quandoque corde fruere:
Nam fui quod tu vigens hodie nunc ore refulgis
Audacter fragili confidens gestu virenti
Erecta cervice tonans, et voce superba
Usurpans vetita magno cum crimine vivens
Sed pietate Dei nunquam per devia tractus.
A sancta fidei norma vel mente recessi.
Ipsius fidei merito credo me forte beari,
Si pietate tua merear cum fletu juvari,
Nam quod ego tu eris post atra funera mortis.
Ergo age, rumpe moras, et nostro fine quiesce.