Saulus, qui sanctas mulctavit carcere turbas,
Credulus efficitur, mutato nomine Paulus:
Plurima frugiferis dispergens semina verbis,
De quo sacra seges mundi succrevit in occa.
Quem Deus infidum coeli clamavit ab arce,
Quid me persequeris dura cum calce refragans?
(0764C)Ergo diem ac noctem ponti sub gurgite mersus
Magna supernarum meruit spectacula rerum.
Tertia coelorum raptus fastigia scandit,
Atque poli proceres vidit cum mente maniplos.
Quem pythonissa procax clamavit voce proterva,
Spiritus abscessit, Paulo purgante puellam,
In vacuasque procul fugiens evanuit auras.
Effebum puerum, lustrantem tartara mortis
Suscitat, in proprias anima penetrante medullas.
Nonne magum merito geminis fraudavit ocellis,
Cerneret ut nunquam splendentem lumine Phoebum?
Cruribus atque suris claudum restaurat aegrotum,
Quem fortuna prius gressu privavit egentem.
Sicque Patrem populi quem febris torsit anhela,
Torridus atque calor, frigidus brumale coquebat.
(0764D)Nec non extales multa . . . poena pudenda.
Curavit citius, Domino tribuente, medelam.
Dum sarmenta prius glomeraret Paulus ad ignem,
Torribus ut pellat brumosis frigida nimis,
Vipera dira manum lethali dente momordit,
(0765A)Sed Paulus gelidum non sensit vulnere virus,
Laedere nec sanctum valuit crudele venenum.
Denique squamosa contectum pelle celidrum
Protinus in flammas torrendum tradidit atras.
Postquam complevit labentis tempora vitae,
221 Martyrium rubro quaesivit sanguine sacrum,
Purpureusque cruor venarum fonte cucurrit.
Ossa tegat tellus quamvis modo mole sepulcri,
Attamen in proceras ascendit Spiritus arces,
Coetibus angelicis, nimbosa per aethera, ductus.