Andreas expansis manibus ad coelum orabat dicens: Salva me, bona Crux.
O decus mundi, radiate Titan,
Cujus ad primos Hecate recessus
Incipit tristes reserare nubes
Noctis opacae.
Dic sub Aurora posito Trioni,
Dic sub occasu genitis Iberis,
Quique ferventem patiuntur aestum
Solis ab axe,
Dic, ad aeternam properare vitam
De triumphato Crucis hemicyclo
Andream nullo remorante spectro
Vallis Avernae.
Cui salutarem reseravit amnem
Arbor aeterno fluitans corymbo,
Et propinavit liquefacta rubro
Pocula musto,
Sanguinis musto bene temperato,
Quod venenatam rabiem Chimaerae
Frangit, et pondus grave toxicorum
Trudit ad Orcum.
Hoc superfusus calicis liquore
Andreas mundi superavit astus,
Et serenato meruit nitere
Splendidus ostro.