Ğnudlà pra liet del père stašòv-i bradlàn,
Y ël zitràn sul cë m’ à-l metù la man:
"Che chel bel Die te benedëše, o mi fi, mi fi!"
Chësta paròles, dut da dëibel, ma tan de cuer m’ à-l dì.
Pò ie-l mòrt, y no gròš no ròba n’ à-l lašà;
Ma cialëde, pur empò si èrp je son sta;
Percie na gran fertuna, la miëur arpeğón
Je stata per mè si santa benedešión.
Y pra duta mi fadíes y mi lëur
Per me vadagnë ’l viver cun unëur
Me cunfòrta mò for ’n tèl pensier: de sentì
Sun mi cë la man del père che m’ à benedì.
Dò ’nlëuta tan de tëmp che ’l ie böle passà,
Y tèi pitli “Père, père” suënz m’ à cherdà;
Ma for can che me lecòrde de ’n chël dí,
Me sënt-i ’nce je de ’n bon père ’l pitl fi.