Oimais quer'eu ja leixá-lo trobar
e quero-me desemparar d'amor,
e quer'ir algũa terra buscar
u nunca possa seer sabedor
ela de mí nen eu de mia senhor,
pois que lh'é d'eu viver aquí pesar.
Mais Deus! Que grave cousa d'endurar
que a min será ir-me d'u ela for!
Ca sei mui ben que nunca poss'achar
nen ũa cousa ond'haja sabor,
senón da morte; mais ar hei pavor
de mi a non querer Deus tan cedo dar.
Mais se fez Deus a tan gran coita par
come a de que serei sofredor,
quando m'agora houver d'alongar
daquesta terra u ést' a melhor
de quantas son, e de cujo loor
non se pode per dizer acabar.