Ver gelidos tepidis jam solverat aestibus Alpes,
Viribus adsumtis cum praesul laetus ab illis
Gallica rura petens exivit finibus, atque
Nota subit fidens Dagoberti moenia regis.
Is equidem merito, venturus ut adseret ordo,
Publica suscepto praebebat laeta patrono.
Perditus, ut nostis, inquit, popularibus alis,
Excepi moestas tenero olim somate erumnas.
Adscendi tremulum non multo remige lembum,
Pulsus ad ignavos adulescens exsul Hibernos.
133.0997D| En vobis, cujus merui tutamine reddi;
Per me, perque tuam, miles delecte, salutem,
Si qua fides animo, tantum servemus amicum.
133.0998A| Exsultant proceres: neque enim leve principis extra
Praecipuum fas est subjectos velle meare.
Obtulit egregias immenso oromate sedes,
Ire catillatum nec vult rex ultra beatum
Friguttire, petit vetitas alacrior arces.
Magnanimus vero votis regalibus heros.
Non cessit: verum rebus sociisque levatus,
Quin etiam sumto Deodato praesule pergit.
Rursus ab objecto properans sibi rege paratum
Vadit ad hospitium. Bertherus namque patentes
Imperitans terras multo terrore regebat.
Ipse pio solans justum suscepit amore.
Post epulas et post grati carchesia bacchi,
Rex coepit narrare Patri, qui livida civis
Viderit orsa mali sese violare volentis.
133.0998B| Ast ego praeteriti memor, inquit, sancte, pericli,
Ut quondam tellure mea privatus, amaras
Externo sub rege degens sensi cicatrices.
Foedere sed multo quamvis servatus ab humo,
Evasi saevos discedens liber amicos.
Me quoque muneribus voluerunt fallere latis,
Quo te deciperent glauci lacerando Britanni.
Quod si me fidei gentilis amore tenacis
Vendere despexit, te nec minus ipse fovebo.
Claxendix tonuit, comites rex promtulus auxit.
Sic Romana petunt pernicibus atria plantis.