Hi quoque quos pridem regalis concio victos
133.0991A| Expulerat, fraude tantum potuere mereri.
Gallica detentus ponto dum rura vagatus,
Temperiem lente speraret adesse jocundam,
Mutavit malefida locum defectio regis.
Constituunt etenim perverso canone Coeddam,
Moribus acclinem, doctrinae robore fortem,
Praesulis eximii servare cubilia: sicque
Audacter vivo sponsam rapuere marito.
Obvia turba Patri luctu quatiente revelat,
Divertitque humilis sub nota mapalia HRipis.
Usque adeon, potuit quisquam nescire moveri?
Non hunc subreptae tanto discrimine sedes,
Non illum sumti multo luctamine fasces,
Aut labor, aut tumidi conterruit ira profundi:
Spe meliore manet latebris contectus in illis.
133.0991B| Saepe licet proprias videtur pascere ovillas,
Nulla datur requies, vicino urgente colono.
Quaeritur a ducibus, quorum Wlfarius unus,
Nobilibus pollens per Mercica regna triumphis;
Vix potuit fato pastorem efferre locello.
Qui postquam meruit tanto doctore potiri,
Affectu coluit, terris et honore ditavit.
Ekbertus vero, quem Cantia rura timebant,
Dum pastore caret, flexo rogitamine poscit,
Ordinet ut sacros decreto more ministros.
His ita digestis, natales prospere fines
Asseculis fultus repetit fastu sine multis.
Plures instituit normali tramite cellas.
Vitam privato servare monebat asylo.
Se quoque continuis ter ducti solibus anni
133.0991C| Accinxit solitis fidei pugnacibus armis:
Nec cessit diri spolians capitolia furis.