(0589A)
Tunc venit Hereberhtus, erat qui nexus amore
Praecipuo vati, illiusque per avia celsa
Edoctus monitis vitam secretus agebat;
Sed cupiens solitis sacri firmarier orsis.
Qui dum sidereis verbi devota vicissim
Corda rigant dapibus, Cuthbertus talia jungit:
Nunc decet hunc epulis et linguae ducere festis,
Frater amate, diem, semper quia pectore nexos
Nos Genitor rerum facie conjunxit, et ante
Visere nos tribuit lethi quam jure, resolvi.
Idcircoque poli callis nunc ore petendus.
Toto nunc animo pulsanda est janua vitae,
(0589B)Dum licet aethereis succendere mutua flammis
Pectora. Nam properans lethi me tempus adurget.
Ille ubi percepit venerandi dicta prophetae,
Corruit, obsecrat, moeret, lacrymatur, et infit:
Me, rogo, ne linquas, charique memento sodalis,
Aurea ne rutili penetres cum limina regni,
Carnis ego tenear solus sub carcere clausus:
Dignius alta poli famulo comitatus adibis
Regna libens; ideo supplex deposce Tonantem,
Ut parili terris premimur qui mortis in umbra,
Aeternae pariter lucis migremus ad oras.
Incubuit precibus vatis, sociumque gementem
Exorat siccare genas, deponere fletus,
Se precis auditu, Domino miserante, potitum
Quid morer? unius ambo sub lance diei
(0589C)Decedunt mundo, Dominique feruntur ad aulam.
Longo sed torrens Hereberthus membra camino,
Ignea decoctum tandem super aethera flatum
Emisit, credo flammis ut mundior illis
Aequaret socium, juncto qui sidera passu
Scandentes, juncta mercede fruuntur in aevum.