Ars est celebris stultitiae genus
Pernosse, naevos carmine pungere
Cornuto, ut expungas, nocens si
Fors animis dominetur error.
Non parva virtus stigmata turpium
Est nosse morum, versibus utile
Et miscere dulci sic, voluntas
Ut faciat meliora sponte.
Utrumque praestas indole principis
Dignus latenti nomine quis quis es;
Vitabis at si, quae reprehendis.
Omne feres, Venerande, punctum.
Quas tibi condignas referet Sapientia laudes,
Indole quam pulchra, scriptor acute, colis!
Si, quam dentato reprehendis carmine salsus.
Laudat et ingenium stultitia ipsa tuum.
Quae contra doctos jactat convitia stultus
Numinis ignarus, vel Curium simulans;
Scommata vel mollis gum picta veste superbus
In studia assiduo parta labore jacit;
Dives et obtrectat congesto pauper in auro,
Ebrius in doctos, qum mala probra vomit;
Haec tu cornuto ventitas carmine Scriptor,
Et quae sint studiis commoda digna, doces.
Castalides, quid ni, te docta fronte revinctum
Dicant praesidium dulce decusque Deae!
Si te pungo, tace; quia te non nomino, clamas:
Proditor es vitii (non ego culpa) tui.