Quamvis subter agas Regum tabularia vitam,
114.1095A| Non te praetereo, specubusne latebis Homere,
Novi namque Sicana tibi spelaea placere,
Solus ubi mensis Musarum et amore fruaris,
Saepe tamen magnis victoribus optima crudis
Carmina, tempus erit rutilo te Sole carere.
Corporis at nostri si singula membra loquaces
In linguas vario rerum vertuntur ab usu,
Argutae aut setis possint crevisse cicutae
Omnibus impar ero magnorum promere laudes,
Ut dignum est procerum melius miranda tacemus,
Quam tam magnum humili pondus sermone levemus.
Cura mihi fuerat tales cognoscere fasces.
Rimabarque sagax tantarum munia rerum,
Dumque sitim jam pene sacro restrinximus haustu,
Et sitis est ingens tam fervida cura videndi,
114.1095B| Quaeritur unde essem, et missu cujatis adessem;
Obstupui et totam pavitans rem rex ordine pando,
Sufficiat vidisse semel, laudare perennis
Instat amor, divina manum clementia vestram
Omnibus in populis faciat retinere trophaea,
Felicemque patrum famam cum prole togatam,
Et fieri in magno allectos per saecla senatu
Utque timent vestros laetis in saltibus arcus
Ursus, aper, timidusque lepus, cervique fugaces,
Damma, lupus, immane boumque examen agrestum.
Sic Vulgar [Bulgar] sarraeque Cynos malus hospes Hyberis
Brutus Britto, Danus versutus, et horridus Afer.
Subdat honorandis sua colla exterrita dextris.
Nunc tandem crevit felix respublica, cum sat
114.1095C| Et reges sapiunt, simul et regnant sapientes.
Tetrice stulte vale, quia te suadente canebam,
Non mirum est vitiis nostram sordere camoenam
Nec mihi materiem, nec verba ostendere nosti,
Haec tibi si qua ferat ratio tum Musa nitebis
Hic calamum placuit vesper jam figere surgit.
Edidit haec Strabus, parvissima portio fratrum,
Augia quos vestris insula alit precibus.
Strabonem quamquam dicendum regula clamet,
Strabum me ipse volo dicere, Strabus ero.
Quod factor vitiavit opus, si dicere fas est,
Hoc vitiato edam nomine, parce Deus.