Paule, cur lacrymas adhuc, et alto
E sinu gemitus amariores
Exprimis, quoties tuas ad aures
Nomen purpurei patris refertur,
Qui tibi sua credidit secreta?
Veri scilicet est amoris index
Aerumnas capitis dolere cari.
Ast ubi aethereas volant ad arces
Qui nobis fuerant amore juncti,
Illis ni mage nos amemus ipsi,
Haud luctus decet, imo gratulandum est
Quod felix agitent perenne saeclum.
Haec fors nonne tuo obtigit patrono
Propter innumeros suos labores,
Et scripta ingenuo stylo exarata,
Virtutesque animi bonamque mentem?
Ille si imperium Petri Deique
Et jura est tuitus; Petrus beatae
Domus limina jam reclusit illi, et
Dat Christus proprio sedere regno.
Si exul pontificem exulem secutus
Est inter gladios minasque saevas,
Et mille impavidus pericla vicit;
Nunc illi propior, caput corona
Cingens, perpetuum refert triumphum
Eo nobiliorem, utrisque Roma
Quem plaudens redeuntibus paravit.
Diu in carceribus tenebricosis
Vitae incommoda si tulit misellae;
Nunc inter radios micat supernae
Lucis, atque Deum intuetur ipsum,
Quo nîl clarius est beatiusve.
Si interdum citharae manus eburnae
Admovit catus, ut sibi molesta
Infortunia paullulum levaret;
Melos caelituum bibens modo, aure
Sic totoque animo beatur, ut nîl
Exoptare aliud queat bonorum.
Ergo da lacrymis, o Paule, finem,
Illi et pectore gratulare toto,
Qui tanta fruitur beatitate,
Estque apud superos memor suorum.