Pomonae et Cereris tibi corollae
Crines impediant, amice Coppi;
Quod nos ut melius seges per agros
Auctetur, sua largiusque gignat
Poma arbos, mage et hortulus vigescat
Artem saepe doces, honestiorem
Cunctis artibus et beatiorem.
Hanc priscum excoluit genus Quirini,
Contentum tenui lare atque mensa:
Hanc post bella animo duces petebant
Laeto: hanc e strepitu fori et senatus
Functi muneribus viri eloquentes.
Haec quippe innocuam integramque vitam,
Laborem haec fovet utilem, quietum.
Totis viribus ergo, amice Coppi,
Insta magno operi: tuae corollis
Pomonae et Cereris comae virebunt.
Attamen vereor parum frequens heu!
Ne nostro tua prosequatur aevo
Gens vestigia! Nunc sibi per omnes
Terras et maria, aërisque tractus
Negatos homini, et brevi per antra
Forsan tartarea artibus libido
Novis quaerit opes cito affluentes,
Opes praecipiti fragore partas.
Hinc cum merce simul nefanda pestis
Gradum corripit; hinc pericla mille
Ratum aut pulsibus, aut tonante aheno,
Incensae aut caveae scatent ruinis,
Aut poena icarii per aethera ausus.
Tellus interea, bona unde primum
Dimanant, queritur locis relictam
Se in multis filici, rubo, et colubris.
Heus! quid, si haec animos furens cupido
Longe ac late agitet magis magisque,
Quid non est homini dehinc timendum?
At quidquid superi velint futurum,
Nihil demere jam potest virentes,
Pomonae et Cereris tibi corollas.