Augusta o Regina, sacro de litore Tibris
Quandoquidem ad litus vis remeare Padi,
Innumeri, quos virtutum lux alma tuarum
Perculit, aut pietas juvit et auxit ope,
Ad caelum palmas tendunt atque ora, precantes
Omnia Tyrrhenum per mare fausta Tibi:
Et veras imo lacrymas de pectore funduut,
Quas promit, longe Te hinc abeunte dolor.
Gens alia sed parte, tuum jam experta parentis
Plus quam reginae numen et imperium;
Te cupide expectat, pelagique ligustici ad oras
Certatim currens tollit ad astra manus:
Propitiumque precatur item Tibi in aequore cursum,
Adventum votis acceleratque tuum.
Tu appellens, illic et multos flere videbis;
Laetitia ast lacrymas, Te redeunte, parit.